Internationaal heet deze film Stereo Girls, maar in Frankrijk heet hij Les Immortelles: de onsterfelijken. Die twee titels vertellen samen precies wat voor film dit is. Eerst twee zeventienjarige vriendinnen die in de jaren negentig liedjes schrijven en van Parijs dromen. En dan iets wat hun vriendschap op de proef stelt tot ver voorbij de grenzen van het gewone leven.
Charlotte en Liza zitten in hun eindexamenjaar en zijn onafscheidelijk. Vanuit hun slaapkamers aan de Zuid-Franse kust schrijven ze liedjes: de een speelt keyboard, de ander zingt. Samen dromen ze hardop van het moment dat ze Parijs gaan veroveren. Daaromheen speelt het gewone tienerleven: gedoe met ouders, een stiekeme crush op de gymleraar, en een liefde die helemaal niet over jongens gaat. Alles voelt enorm. Alles is voor eeuwig.
Deruas filmt die eerste helft precies zoals het is om zeventien te zijn. Slow motion, split screen, knalkleuren, muziek die alles overstemt. Ze kijkt niet van een afstandje toe, ze springt erin. “Ik wilde geen vogelvluchtperspectief op de puberteit,” zei ze in Venetië, waar de film de Semaine de la Critique opende, “maar er middenin duiken.”
En dan valt precies halverwege de bijl. De film breekt in tweeën, en wat volgt is donkerder, dromeriger en misschien nog wel mooier. Wat overblijft is de vraag uit die Franse titel: kun je iemand blijven liefhebben die er niet meer is?
Deruas gelooft in dromen. Bij haar is de droomwereld geen vluchtroute maar een plek waar de mensen die je kwijt bent gewoon nog rondlopen, met ongeveer de logica van Alice in Wonderland. In onze cultuur, zegt ze, hebben we onze doden weggestopt. Zij wil ze terughalen.
Dat komt ergens vandaan. Ze verloor zelf op haar zeventiende haar beste vriendin. Ze wist altijd dat ze daar ooit een film over zou maken, maar het lukte jarenlang niet, omdat ze het verdriet niet meer kon losmaken van de uitgelaten vrolijkheid die die vriendschap óók was geweest. Die vrolijkheid vond ze pas terug door haar eigen dochter te zien opgroeien.
Stereo Girls is daarom geen film over de dood, maar over hoe belachelijk groot alles voelt als je zeventien bent, en hoe dat gevoel de rest van je leven met je meereist. Rauw, popperig en onbeschaamd sentimenteel, in de beste betekenis van dat woord. Er is acht jaar aan gewerkt, en dat zie je: hier heeft iemand precies gedaan waar ze zin in had.
