De elfjarige Iris heeft een vader die ze nauwelijks kent. Als hij na jaren terugkeert naar Cyprus om zijn eigen vader te begraven, besluit ze hem op te sporen, en laat ze hem niet meer los. Hold Onto Me is een warme, grappige en ontroerende zomerfilm over twee eigenwijze mensen die stukje bij beetje ontdekken dat ze elkaar misschien toch nodig hebben. De eerste Cypriotische film ooit op Sundance, en meteen goed voor de publieksprijs.
Het is hoogzomer op Cyprus, van die hitte waarin niemand nog beweegt en de cicaden het enige zijn wat geluid maakt. Daar dwaalt Iris rond, een beetje verwilderd, zonder iemand die haar grenzen stelt. Haar vader Aris is al jaren uit beeld en komt alleen terug om de erfenis van opa te verzilveren: een boot verkopen, wat spullen slijten, en dan weer weg. Voor het meisje dat hij tegen een politieagent doodleuk “niet mijn probleem” noemt, heeft hij geen tijd en geen plannen.
Maar Iris klampt zich aan hem vast. Ze volgt hem over de werf, kijkt hem af, praat hem na. En Aris, een charmante nietsnut die zichzelf overal uit probeert te kletsen, ontdekt dat een schattig kind aan je zij bijzonder handig is als je op de markt oude troep aan de man wilt brengen. Zo ontstaat er, half per ongeluk, iets wat op een band begint te lijken: een gestolen sigaret hier, een ademhalingsoefening daar, twee mensen die misschien allebei nog een kind zijn.
Er komt geen grote verzoening, geen strik om het geheel. Wat je krijgt zijn kleine, aarzelende toenaderingen, van het soort dat je uit je eigen leven kent.
Iris wordt gespeeld door Maria Petrova, een meisje dat nog nooit had geacteerd en dat je vanaf haar eerste blik niet meer loslaat. Tegenover haar staat Christos Passalis, bekend van Dogtooth, als de vader die zijn eigen leven amper op de rit heeft.
Regisseur Myrsini Aristidou groeide zelf op zonder vader in de buurt, en dat voel je in elke scène: dit is geen film óver een gebroken gezin, maar een film die precies weet hoe dat vanbinnen voelt. Ze draaide op een vervallen scheepswerf uit haar jeugd, ingeklemd tussen land en zee. Een plek waar dingen weer heel worden gemaakt, boten in elk geval.
Zonnig, droogkomisch en onverwacht ontroerend, met een hoofdrolspeelster die je niet snel vergeet. Neem een dekentje en laat je meenemen.
