Wat is echte liefde? En wat is echte film? Twee vragen die lekker door elkaar lopen bij Florian Habicht, Kiwi in New York.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het idee van de Nieuw-Zeelander in New York is even simpel als geniaal: toen Florian niet goed wist hoe hij zijn film moest aanpakken, besloot hij daarvan zijn uitgangspunt te maken. In Love Story<\/i> vraagt hij willekeurige New Yorkers om raad: over liefde, lust en relaties.<\/p>\n
Dat levert het misschien wat gemakkelijke, maar wel erg lekkere zachte binnenste op van deze bonbon. Daaromheen zitten echter andere lagen. Soms is het zelfs niet duidelijk of je misschien niet gewoon het papiertje zit te eten. Want wat is echt en wat niet? Wat is liefde en wat is gespeeld? Wat is documentaire en wat is scenario?<\/p>\n
Een decennium of wat geleden waren zulke vragen louter voer voor Franse filmtheoretici. Maar tegenwoordig \u2013 in onze post-reality<\/i>, mediawijze en camera-op-zak-dragende maatschappij \u2013 heeft iedereen hier op de luchtigste manier idee\u00ebn over. En daar speelt Florian mee, op een vermakelijke en prikkelende manier.<\/p>\n
Want sommige sc\u00e8nes zijn (of misschien moet ik zelfs hier zeggen: lijken) duidelijk documentair. Florian spreekt mensen aan op straat en Skypet met zijn vader, die hem advies geeft \u2013 in de liefde en in de filmproductie. Andere sc\u00e8nes zijn (of lijken) duidelijk geacteerd. Zo vertelt Florian in voice-over dat hij een Russische vrouw met een stuk taart had gezien in de metro en die vervolgens kwijt was geraakt \u2013 terwijl we daar de beelden van zien. Op andere momenten zien we suggesties van New Yorkers die hij interviewt ('laat een taxi over haar voet rijden') direct gevolgd worden door de betreffende sc\u00e8ne. Fictie.<\/p>\n
Maar de vrouw bij wie Florian in de taxi stapt en die wel verontwaardigd reageert ('The meter's running!<\/i>'), maar toch meewerkt, expliciete tips geeft over geslaagde seks en uiteindelijk het formulier tekent (noodzakelijk in Amerika) dat hem het recht geeft de beelden te gebruiken \u2013 is dat documentair? En de spanning die ontstaat tussen de beeldschone Russische actrice, die hij heeft gecast als zijn eigen love interest<\/i>, en hemzelf (halve hipster, vriendelijke overbeet en de voortdurende gezichtsuitdrukking van een kid in a candy store<\/i>: glunderend en ongelovig), over waar precies de grens ligt tussen feit en fictie \u2013 is dat geacteerd? Doet Florian alleen maar alsof<\/i> hij echt verliefd wordt op degene op wie hij acteert verliefd te zijn \u2013 omdat dat natuurlijk goed filmmateriaal oplevert? En als zij, die het bij een filmrol wil houden, tegen hem zegt: 'You know I'm just acting, right?<\/i>' \u2013 is dat dan echt of acteert ze dat ook?<\/p>\n
Vroeger waren dat diepe gedachten. Tegenwoordig, nu iedereen zich veel meer van de bedrieglijke macht van het beeld bewust is, zijn dat oppervlakkige gedachten geworden. Maar het maakt ze niet minder existentieel en filosofisch. En het maakt Love Story<\/i>, met zijn Woody Allen-achtige jazzmuziekjes, niet minder zomers.<\/p>\n
KEES Driessen<\/p>\n
<\/p>\n