Anna is achtendertig, weet heel goed wat ze wil, en heeft een broertje dood aan mensen die over haar hoofd heen praten. Als haar moeder plotseling overlijdt, komt haar zus uit New York overvliegen om alles te regelen. Ze bedoelt het goed. Ze ruimt Anna’s leven op alsof het een zolder is.
Anna is als baby geadopteerd uit Korea en woont bij haar ouders in Florida. Ze heeft een verstandelijke beperking, ze heeft haar routines, ze heeft haar humor, en ze heeft haar moeder Joan, die alles regelt. Tot Joan er op een dag niet meer is.
Wat overblijft is een vader, Bob, die zijn beginnende dementie zo goed en zo kwaad als het gaat wegmoffelt, en een huis waarin niets meer vanzelf gaat.
Zus Emily komt overgevlogen uit New York. Ze houdt van Anna, ze bedoelt het goed, en binnen een paar dagen is ze volledig overrompeld door wat er allemaal bij komt kijken. Dus doet ze wat overweldigde mensen nu eenmaal doen: ze gaat organiseren. Ze ruimt op, herschikt het huis, maakt plannen, neemt besluiten.
Alleen: het is Anna’s huis. En Anna heeft ook een mening.
Take Me Home gaat niet alleen over de vraag hoe Anna geholpen kan worden, maar vooral over hoe weinig tijd, ruimte en geduld er is voor iemand die de dingen in haar eigen tempo doet.
Loketten die te snel gaan. Formulieren die je zelf niet kunt invullen. Een land dat zorg belooft en niet levert. En ondertussen mensen die van je houden en toch over je hoofd heen beslissen, gewoon omdat dat sneller gaat.
Anna Sargent, die Anna speelt, is de zus van regisseur Liz Sargent en heeft zelf een verstandelijke beperking. Waar zulke rollen doorgaans naar acteurs zonder beperking gaan, staat hier de persoon zelf. Je merkt het aan alles: aan het ritme van de scènes, aan de timing van de grappen, en aan hoe weinig deze film erop uit is om je iets uit te leggen. Sargent maakte eerder een korte film met dezelfde titel en dezelfde hoofdrolspeler. De lange versie won op Sundance de Waldo Salt-prijs voor het beste scenario.
Take Me Home is warm, vaak grappig en op een stille manier woedend. Woedend over een samenleving die alleen plaats maakt voor wie het tempo bijhoudt. En de film komt uit bij de eenvoudigste vraag die er bestaat, de vraag die vrijwel niemand aan Anna stelt: wat wil jij eigenlijk zelf?
Deze Nederlandse première organiseren we met veel plezier in samenwerking met onze vrienden van Roffa Mon Amour in Rotterdam. Op 19 augustus is de film gelijktijdig te zien op beide festivals.
