Allegro betekent snel en levendig. Pastell betekent zacht en verbleekt. De titel spreekt zichzelf dus tegen, en precies zo leven Tanja en Jerome: twee dertigers met een relatie die zo goed geregeld is dat niemand meer durft te zeggen wat hij eigenlijk wil.
Zomer 2018. Tanja woont in Berlijn en is een gevierd schrijver, met een boek dat inslaat en een agenda die steeds voller raakt. Jerome bouwt websites en woont in een geërfde bungalow in een slaperig dorp bij Frankfurt. Ze hebben een relatie op afstand, met de Deutsche Bahn als bindmiddel, en dat bevalt ze uitstekend. Genoeg nabijheid, genoeg lucht.
Al is het evenwicht niet helemaal gelijk verdeeld. Tanja’s succes vult elke ruimte die ze binnenkomt. Jerome heeft charme, een goed uiterlijk en een leven dat prettig kabbelt, maar niets wat daartegenop weegt. Alles blijft in balans, tot Tanja op de avond van haar dertigste verjaardag beseft dat er misschien iets op het spel staat.
Wat volgt is geen ruzie. Er wordt in deze film nauwelijks een stem verheven. Tanja en Jerome zijn buitengewoon goed in praten over hun gevoelens, zo goed zelfs dat ze er nooit werkelijk iets over zeggen. Elk conflict wordt keurig omzeild, en dat alles in interieurs die uit een designcatalogus lijken geknipt, in precies die pasteltinten uit de titel.
Slecht hebben ze het ondertussen niet. Geld, vrijheid, werk dat ze leuk vinden, een huis waar ze niets voor hoefden te doen. Geen ziekte, geen geldzorgen, geen enkele tegenslag van betekenis. Dan blijft er precies één onderwerp over om je druk over te maken: jezelf.
En toch. Relatiegedoe wordt niet minder echt doordat je het verder goed hebt getroffen. Roller spaart haar personages niet, maar lacht ze ook nergens uit. Ze mogen hun kleine obsessies hebben, precies zoals wij dat allemaal mogen.
Er is nog iets. De film speelt in 2018, amper acht jaar geleden. Geen pandemie, geen oorlog in Oekraïne, geen politiek landschap dat op instorten staat. Terwijl je kijkt, dringt langzaam door dat je naar een verdwenen wereld zit te kijken. Dat het toen mogelijk was om je zó intensief met jezelf bezig te houden, voelt inmiddels als een luxe uit een ander tijdperk.
Leif Randts roman werd in 2020 in Duitsland onthaald als hét boek van deze generatie. Randt schreef zelf het scenario, en de koele, vlakke toon van het boek, waarin niets ooit belangrijker klinkt dan iets anders, is opvallend intact gebleven.
Verwacht dus geen uitbarsting. Allegro Pastell is aangenaam om naar te kijken en grijpt je pas achteraf bij de lurven, wanneer je met een drankje aan de bar staat en merkt dat je je hebt zitten ergeren aan twee mensen die verdacht veel op jou lijken. Deze film is venijniger dan hij eruitziet.
