Een idealistische jonge fotografe en haar onhandige huisgenoot proberen haar werk aan de galeries van Istanbul te slijten. Dump of Untitled Pieces is een zwart-witkomedie vol droge humor over kunst, ambitie en de kunst van het net niet slagen, met de energie van de Nouvelle Vague en de lichtheid van een goede vriendschap.
Aslı fotografeert met een oude filmcamera de handen van de mensen in het gewoel van Istanbul. Ze gelooft in haar werk, en dat is precies het probleem, want de kunstmarkt om haar heen ligt op instorten en zit vol mensen die vooral doen alsof ze iets snappen. Samen met haar wat sullige huisgenoot Murat trekt ze langs galeries, verzamelaars en zelfbenoemde kenners, in de hoop dat iemand haar foto’s wil kopen. Ondertussen dreigen ze uit hun huis te worden gezet.
Kuru filmt dit alles in prachtig zwart-wit, en dat is meer dan een mooi plaatje. Het geeft de film iets tijdloos, en tegelijk iets lichts, alsof je door het Istanbul van vandaag wandelt met de blik van een klassieker uit de jaren zestig. De toon is droog, de dialogen zijn scherp, en de film prikt met plezier in het opgeblazen intellectualisme van de kunstwereld, zonder ooit cynisch te worden.
Onder de grappen zit iets herkenbaars voor iedereen die ooit jong, blut en vol idealen was: de botsing tussen wat je wilt maken en wat de wereld ervan wil kopen. Vergelijkingen met Frances Ha en The Worst Person in the World zijn snel gemaakt, en niet onterecht.
Op het filmfestival van Tallinn won Dump of Untitled Pieces prijzen voor beste muziek en beste art direction, plus de prijs van de Turkse filmcritici. Een film om verliefd op te worden, precies zoals je verliefd wordt op een stad, een zomer of een vriendschap waarvan je nog niet weet waar hij heen gaat.
