Vier tieners, één woongroep, en een zomer waarin ze samen de wereld buiten de deur houden. Thanks for Nothing is een uitbundig en brutaal speelfilmdebuut over vriendschap, en over wat die vriendschap allemaal moet zien te dragen.
Katharina, Ricky, Malou en Victoria wonen samen in een begeleide woongroep, die ze hebben ingericht als een klein anarchistisch koninkrijkje: dwars tegen ouders, school en alle regels in. Hun sociaal werker Ballack houdt losjes toezicht, of wat daarvoor moet doorgaan. Het is er rommelig en luidruchtig, en het voelt, voor het eerst in hun leven, als thuis.
Met Katharina is iets aan de hand. Ze heeft besloten dat ze haar achttiende verjaardag niet wil halen, en die is over twee weken. Haar vriendinnen doen er alles aan om dat verborgen te houden, bang dat de waarheid het enige afpakt wat ze hebben: elkaar, en dit huis.
Dat klinkt loodzwaar, en toch is dit vooral een komedie. Markert vertelt met een punkattitude, een uitstekende soundtrack en een stijl die zichzelf nergens serieuzer neemt dan nodig. Ze breekt de vierde wand, plaatst er droog commentaar tegenaan en blijft steeds dicht op haar viertal zitten.
De pijn is er, maar de film maakt er geen romantisch beeld van. Dit is niet de mysterieuze, zwaarmoedige tienermeid die zo vaak geromantiseerd wordt, maar een stel heel gewone meiden dat niet in een hokje past.
Onder de humor loopt een lijn over instanties die mensen niet als mens kunnen zien: de jeugdzorg, de school, de regel die geldt ook als hij nergens op slaat. Maar het zwaartepunt ligt ergens anders. Bij vier vriendinnen die niet meer van elkaar konden verschillen, en elkaar juist daarom niet loslaten.
Markert kreeg voor dit debuut de prijs voor beste debuutfilm op Raindance. Verder verklappen we niets. Wie deze vier eenmaal heeft ontmoet, wil vanzelf weten hoe het met ze afloopt.
Trigger warning: het onderwerp zelfdoding speelt een centrale rol in de film.
