Een westers bouwbedrijf, een afgezet terrein midden in West-Afrika, en één lange nacht waarin een man aan het hek om het lichaam van zijn broer komt vragen. The Fence is een broeierig, theatraal machtsspel van Claire Denis, een van de meest toonaangevende regisseurs van de hedendaagse Franse cinema.
Horn leidt een groot bouwproject ergens in West-Afrika. Hij woont, samen met een jonge ingenieur, achter dubbele hekken op het deel van het terrein dat voor de witte werknemers is gereserveerd. Op de avond dat Horns aanstaande vrouw Leone uit Europa aankomt, verschijnt er een man aan het hek. Hij heet Alboury, en hij komt het lichaam opeisen van zijn broer, die die dag op de bouwplaats is omgekomen.
Wat volgt is een nacht die niemand ongeschonden doorkomt. Alboury wijkt niet. De twee mannen draaien, ontwijken en proberen de zaak weg te praten, terwijl Leone toekijkt hoe alles om haar heen langzaam ontspoort. Alles speelt zich af op dat ene afgesloten terrein, waardoor de film aanvoelt als een kamerspel: weinig personages, veel spanning, en een dreiging die met de minuut toeneemt.
En de spanning zit hem juist in de verhoudingen. Wie hier de baas is, wie afhankelijk, wie iets te verbergen heeft, het verschuift van scène tot scène.
Niemand blijkt helemaal te zijn wie hij lijkt, en naarmate de nacht vordert kantelen de machtsposities de hele tijd. Daardoor weet je nooit zeker naar wie je moet kijken, of wie je moet vertrouwen.
De film is gebaseerd op het toneelstuk Combat de nègre et de chiens van Bernard-Marie Koltès, en dat theatrale zit er nog altijd in. Maar Denis maakt er iets van haar eigen van: een film over kolonialisme, schuld en de scheve machtsverhoudingen die daaruit voortkomen, zonder dat ze het ooit uitspelt als een les. Isaach de Bankolé schittert als Alboury, met een ingehouden kracht die de hele film draagt.
Denis maakt al decennia films over Afrika, macht en verlangen, vaak vanuit een zintuiglijke, bijna tastbare stijl, en kreeg dit voorjaar in Cannes de Carrosse d’Or voor haar hele oeuvre. The Fence blijft dan ook hangen: strak, broeierig, en tot de laatste minuut om te snijden.
